ART DECO:
Wpis tylko dla Fifka
- Wpisów: 29
- Średnio co: 38 dni
- Ostatni wpis: 3 lata temu, 13:24
- Licznik odwiedzin: 36 755 / 1166 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
Obudowa tego odbiornika "Patriot" nawiązuje do flagi amerykańskiej. Powstał on z okazji 25-lecia istnienia firmy, która go wyprodukowała tj.Emerson Radio and Phonograph Corporation. Został wykonany z plastiku zwanego katalin, nowego rodzaju tworzywa, które można było odlewać oraz zmieniać jego fakturę i barwę.
Tymon Niesiołowski
"Chłopiec w spiczastej czapce", ok. 1930 r.
olej, tektura, 68 x 50 cm;
Muzeum Narodowe w Warszawie.
"Cyrkowcy I", olej, płótno, 80 x 64 cm
Prywatna kolekcja.
"Chłopiec w spiczastej czapce", ok. 1930 r.
olej, tektura, 68 x 50 cm;
Muzeum Narodowe w Warszawie.
"Cyrkowcy I", olej, płótno, 80 x 64 cm
Prywatna kolekcja.
Jednym z powodów, dla których portrety Tamary Łempickiej uważane są za szczytowe osiągnięcie stylu art deco jest powtarzający się motyw kobiety. W rzeźbie i malarstwie dominowały wówczas przedstawienia figuralne. Kobiety Łempickiej były zwykle młode, piękne i bez skazy. Wiele obrazów Łempickiej ukazuje ich nagie postacie w zmysłowych, niekiedy erotycznych pozach. Prowokacyjna natura jej obrazów znakomicie oddawała atmosferę czasów rodzącego się wyzwolenia seksualnego.
Sztuka okresu międzywojennego rzadko odpowiada naszym dzisiejszym wyobrażeniom o tym, czym istotnie był styl art deco. Obrazy, jak prezentowane przeze mnie "Dwie przyjaciółki" ukazują zręczność z jaką Łempicka potrafiła malować dwuwymiarowe, surowe tła oraz geometryczne kształty, przypominające stylem obrazy Georgesa Braque'a, tu kontrastujące z lubieżnymi postaciami dwóch kobiet, które zachęcają widza do kontemplacji natury ich związku.
Sztuka okresu międzywojennego rzadko odpowiada naszym dzisiejszym wyobrażeniom o tym, czym istotnie był styl art deco. Obrazy, jak prezentowane przeze mnie "Dwie przyjaciółki" ukazują zręczność z jaką Łempicka potrafiła malować dwuwymiarowe, surowe tła oraz geometryczne kształty, przypominające stylem obrazy Georgesa Braque'a, tu kontrastujące z lubieżnymi postaciami dwóch kobiet, które zachęcają widza do kontemplacji natury ich związku.
Duży Salon w "Hotel d'un Collectioneur" (Siedziba kolekcjonerska) zaprojektowany przez Jacques'a Emile'a Ruhlmanna jest przykładem dążenia artystów-dekoratorów do nadania harmonii wnętrzom, prezentowanym w projektowanych przez nich na Wystawę Paryską w 1925r. pawilonach. W realizacji tego projektu wzięło udział wielu wybitnych projektantów i artystów. Ruhlmann koordynował ich działania, a rezultatem tej współpracy był luksusowy salon domu miejskiego, przeznaczony dla wyimaginowanego bogatego znawcy sztuki. W tym reprezentacyjnym pomieszczeniu znalazły się najwyższej jakości sprzęty zaprojektowane przez mistrzów francuskich. Na uwagę zasługuje idea tego projektu, dająca wyraz jedności sztuk: od architektury poprzez malarstwo, rzeźby do meblarstwa i tkanin dekoracyjnych. Obraz umieszczony nad kominkiem nosi tytuł "Les Perruches" ( czyli "Papugi" - zamieszczałem wcześniej) i jest najsłynniejszym dziełem Jeana Dupasa.
Zdaniem wielu krytyków Duży Salon był największym osiągnięciem francuskiego art deco.
Zdaniem wielu krytyków Duży Salon był największym osiągnięciem francuskiego art deco.
Obrazy tej urodzonej w Polsce artystki stały się ikonami art deco, symbolem wyszukania, dekadencji i powierzchowności ludzi z towarzystwa. Łempicka była artystką należącą do europejskiej elity okresu międzywojennego, malującą inne osobistości. Kiedy ona poświęciła się malowaniu modnych, bogatych i utytułowanych, inni artyści wytyczali nowe kierunki w sztuce: kubizm, dadaizm, towizm, surrealizm - to jedynie kilka wiodących w czterech pierwszych dekadach XX wieku. Trudno się dziwić, że stylizowane portrety Łempickiej nie zawsze były dobrze przyjmowane przez jej kolegów po fachu.
Nowojorski budynek Rockefeller Center uważany jest za jedną z największych realizacji architektonicznych XX wieku oraz świadectwo wysokiego poziomu wzornictwa art deco.
W latach dwudziestych amerykańskie centra biznesowe obejmowały cały szereg budynków o charakterze komercyjnym. Uważano, że budynek pełni funkcję nie tylko siedziby organizacji, ale jej żywej reklamy, dlatego jego kształt powinien oddziaływać na ludzką wyobraźnię.
Rockefeller Center został zaprojektowany między innymi przez Raymonda Hooda. Gmach powstał na zamówienie multimilionera Johna D.Rockefellera, który po krachu na giełdzie w 1929r. porzucił wcześniejszy plan zbudowania gmachu opery. Drapacze chmur były surowe w formie, ale spektakularne w wyrazie i demonstrowały, w jaki sposób modernistyczna architektura potrafi zaadoptować dekoracje, aby uwypuklić formę budynku.
W latach dwudziestych amerykańskie centra biznesowe obejmowały cały szereg budynków o charakterze komercyjnym. Uważano, że budynek pełni funkcję nie tylko siedziby organizacji, ale jej żywej reklamy, dlatego jego kształt powinien oddziaływać na ludzką wyobraźnię.
Rockefeller Center został zaprojektowany między innymi przez Raymonda Hooda. Gmach powstał na zamówienie multimilionera Johna D.Rockefellera, który po krachu na giełdzie w 1929r. porzucił wcześniejszy plan zbudowania gmachu opery. Drapacze chmur były surowe w formie, ale spektakularne w wyrazie i demonstrowały, w jaki sposób modernistyczna architektura potrafi zaadoptować dekoracje, aby uwypuklić formę budynku.
-
rozmowykontrolowane:
-
MarekCzarny:
Projektant francuski Edouard Benedictus wprawdzie uczył się malarstwa, ale pracował jako dekoartor. Specjalizował się w projektowaniu tkanin, stworzył własne teczki ich wzorów. Prezentowana przeze mnie odbitka pochodzi z "Relais" z 1930r. Wzory w tego rodzaju książkach można było przenosić na tkaniny, które rzemieślnicy wykonywali na zamówienie artystów-dekoratorów.
Kobierce, tkaniny i tapiserie powstające w tym okresie zdradzają wyraźne wpływy kubizmu oraz innych kierunków artystycznych. Część prac Benedictusa, szczególnie jego wczesne projekty, noszą żywe kolory, a obraz natury jest stylizowany. Późniejsze przedstawienia, w tym prezentowany projekt, idą dalej w kierunku geometryzacji i miękkiego stylu opływowego. Widoczny w tle statek jest symbolem "ery maszyn", sławiącej szybkość i eleganckie piękno, które daje siła mechaniczna. Stonowane barwy i powściągliwa kompozycja kontrastują zdecydowanie z bogactwem jaskrawych kolorów obecnych w jego wzorach roślinnych. Pasy kolorów tworzące łuki nad oknem stały się popularnym motywem art deco. Brytyjska artystka Susie Cooper osiągnęła wielki sukces komercyjny, ozdabiając swoje wyroby ceramiczne właśnie prostymi, kolorowymi pasami.
Kobierce, tkaniny i tapiserie powstające w tym okresie zdradzają wyraźne wpływy kubizmu oraz innych kierunków artystycznych. Część prac Benedictusa, szczególnie jego wczesne projekty, noszą żywe kolory, a obraz natury jest stylizowany. Późniejsze przedstawienia, w tym prezentowany projekt, idą dalej w kierunku geometryzacji i miękkiego stylu opływowego. Widoczny w tle statek jest symbolem "ery maszyn", sławiącej szybkość i eleganckie piękno, które daje siła mechaniczna. Stonowane barwy i powściągliwa kompozycja kontrastują zdecydowanie z bogactwem jaskrawych kolorów obecnych w jego wzorach roślinnych. Pasy kolorów tworzące łuki nad oknem stały się popularnym motywem art deco. Brytyjska artystka Susie Cooper osiągnęła wielki sukces komercyjny, ozdabiając swoje wyroby ceramiczne właśnie prostymi, kolorowymi pasami.
Art deco wykształciło się we Francji w pierwszych latach XX wieku. Projektanci paryscy dążyli do stworzenia czysto "francuskiego stylu" i chcieli wyeliminować ze swej twórczości ślady obcych wpływów. Pragnęli kontynuować tradycję eleganckiego wzornictwa francuskiego, nawiązującego do czasów Ludwika Filipa, szukali inspiracji w rodzimych stylach klasycznych. Starali się uwolnić wzornictwo francuskie od wpływów secesji z jej płynnymi liniami, zmysłowością i nadmiarem dekoracji.
Wysiłki te doprowadziły do powstania wczesnego art deco, stylu, który potem zaczęto określać jako "dojrzały", będący alternatywą dla rewolucyjnie surowego "nowego wzornictwa", popieranego przez radykalnych projektantów niemieckich i austriackich. "Dojrzały" styl art deco nawiązywał głównie do stylów historycznych, przetwarzając ich stylistykę w duchu nowej epoki.
Prezentowane przeze mnie krzesło, zaprojektowane przez paryskiego ebenistę Paula Follota, jest przykładem francuskiego art deco z początku lat dwudziestych. Mebel prosty o wyważonym kształcie.
Wysiłki te doprowadziły do powstania wczesnego art deco, stylu, który potem zaczęto określać jako "dojrzały", będący alternatywą dla rewolucyjnie surowego "nowego wzornictwa", popieranego przez radykalnych projektantów niemieckich i austriackich. "Dojrzały" styl art deco nawiązywał głównie do stylów historycznych, przetwarzając ich stylistykę w duchu nowej epoki.
Prezentowane przeze mnie krzesło, zaprojektowane przez paryskiego ebenistę Paula Follota, jest przykładem francuskiego art deco z początku lat dwudziestych. Mebel prosty o wyważonym kształcie.
W 1901r. powstało w Paryżu Stowarzyszenie Artystów Dekoratorów. Wśród jego członków znaleźli się wpływowi artyści okresu secesji. W kolejnych latach wystawy odbywała się podczas Salonu Artystów Dekoratorów oraz Salonu Jesiennego,gdzie w 1911r.wśród wystawców znaleźli się Niemcy zaproszeni po to, by zrewolucjonizować myślenie projektantów francuskich. Każda z sal niemieckich została zaprojektowana przez jednego architekta, co nadało pomieszczeniom jednolity, a zarazem indywidualny charakter. Prezentacja prac o nowoczesnych formach i śmiałej kolorystyce przyniosła zamierzony rezultat, wzbudziła zaniepokojenie w kręgach artystów francuskich. Formy francuskich mebli zaprezentowane na wystawie w 1912r. były dużo bardziej nowatorskie i w mniejszym stopniu naśladowały wcześniejsze style.
-
Kontestacja:
-
LolCats:
-
zludzenieoptyczne:
Pokaż wszystkie (8) ›